Architektura secesyjna Warszawy cz.1.

Dzisiaj co nieco na temat architektury secesyjnej w Warszawie. Już jutro część 2.
Zapraszam także do zapoznania się z wpisami na temat architektury secesyjnej w Krakowie oraz we Lwowie, które znajdziecie w zakładce „Do poczytania…”.

Warszawa na przełomie XIX i XX wieku doświadczała szeregu przemian społeczno-ekonomicznych. Fundamentem rozwoju miasta stały się ponadto industrializacja (dostrzegalna w skali całego kraju, nie tylko w Warszawie) oraz rozkwit gospodarki kapitałowej. Zauważalny wówczas proces migracji ludności do miast znacznie wpłyną na strukturę urbanistyczną miasta. W pierwszej dekadzie XX wieku Warszawa liczyła 700 tysięcy mieszkańców, dlatego też tkanka urbanistyczno-architektoniczna była wysoce zróżnicowana. Obraz architektoniczny Warszawy początku XX wieku zdominowany był poprzez dziewiętnastowieczną zabudowę zakorzenioną w historyzmie i  eklektyzmie.

Architekturę stolicy cechuje różnorodność stylowa, co jest uzasadnione przepływem różnych tendencji, nurtów na obszarze Europy. Styl Art Nouveau zaznaczył swoją obecność w Warszawie już na początku XX wieku, a zarazem po osiągnieciu swojego apogeum w Wiedniu i Francji. Secesja nie rozwinęła się na dużą skale w stolicy, o czym świadczy fakt, iż spotkała się z dużą krytyką. Powołując się na słowa Franciszka Ksawerego Martynowskiego :”Architekturę gnębi zdobienie i brak harmonii (…)” [1] Niewielu architektów ówcześnie działających w stolicy i innych miastach Polski podejmowało projekt budynku o cechach secesyjnych. Ponadto silnie zakorzeniony w społeczeństwie pozytywizm utrudniał ekspansje nowego stylu. Co więcej, niewielki dorobek warszawskiej secesji przetrwał w swym pierwotnym stanie, wiele dzieł zostało zniszczonych w czasie II wojny światowej. Na temat utraconego dorobku secesyjnego Warszawy informacji dostarczają czasopisma „Architekt” oraz „Przegląd Techniczny”.

Strukturę architektoniczno-urbanistyczną Warszawy tworzyły przede wszystkim kamienice czynszowe. Autorka publikacji na temat secesji w Warszawie, napisała: „Bezsprzecznie architekturę przełomu XIX i XX wieku symbolizowała kamienica czynszowa, której kostium wskazywał dopiero na przynależność stylową budynku.”[2] Ponadto powstawały ekskluzywne wille, pałacyki, budynki społeczno-kulturalne.

W Warszawie swoją działalność architektoniczną prowadziło wielu architektów, inżynierów. Większość z nich swoje wykształcenie zdobywała w Petersburgu, Rydze. W stolicy oraz innych miastach Polski swoje projekty realizowali m.in.: Władysław Marconi, Józef Pius Dziekoński, Stefan Szyller, Mikołaj Tołwiński, Henryk Julian Gay, Dawid Lande, Jarosław Wojciechowski, Karol Jankowski, Franciszek Julian Lilpop, Stanisław Weiss, Czesław Przybylski, Ludwik Panczakiewicz i in. Duży ruch inwestycyjny motywowany był przez organizację wielu konkursów architektonicznych oraz wzrostem demograficznym miasta.

 

[1],2 cytat z: Szkurłat Anna, Secesja w architekturze Warszawy, Towarzystwo Opieki nad Zabytkami, Warszawa 1999

Opracowanie: Ewelina Strzępek

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s