Dom letni

Projekt: Reiulf Ramstad Arkitekter

 Roberto Di Trani

 Kim Müller

 Kim Müller

 Roberto Di Trani

 Roberto Di Trani

 Kim Müller

 

 Kim Müller

 Kim Müller

 Reiulf Ramstad Arkitekter

 Reiulf Ramstad Arkitekter

 

 Roberto Di Trani

 Roberto Di Trani

 Roberto Di Trani

 Roberto Di Trani

Reklamy

Niezwykła instalacja z drewna – Invisible Store of Happiness

Invisible_Store_fot.Petr_Krejci_2

Dwoje projektantów, trzy miesiące pracy i niezwykła trzymetrowa instalacja z drewna. Rzeźbiarka Laura Ellen Bacon oraz projektant i producent mebli Sebastian Cox stworzyli niezwykłą konstrukcję „The Invisible Store of Happiness” z amerykańskiego klonu i wiśni. Ich rękodzieło można podziwiać na festiwalu Clerkenwell Design Week w bramie historycznego Muzeum Zakonu św. Jana w Londynie w dniach 19-21 maja 2015 r.

Invisible_Store_fot.Petr_Krejci_5
Spektakularna instalacja składa się z mocnej, giętej na parze ramy, która przechodzi w cieńsze, skręcone i przeplatające się taśmy. Zbiegają się one w wirującej przestrzeni faktur i kształtów.

Autorem pomysłu jest projektant Sebastian Cox, znany z ręcznego wytwarzania mebli z materiałów odnawialnych.

Invisible_Store_fot.Petr_Krejci_3

Invisible_Store_fot. Jon_Cardwell_1

Amerykański klon i wiśnia zostały uformowane w eliptyczną ramę z ogromnymi łukami z drewna giętego na parze i elementami połączonymi na czopy bez użycia kleju. Stanowi to przykład kunsztownego rzemiosła.

Dzięki specjalistycznym maszynom, elementy tego stelażu można było pociąć na listwy i poddać gięciu i skręceniu. Najpierw jednak trzeba było namoczyć drewno w wodach Tamizy w pobliżu warsztatu Sebastiana Coxa w Woolwich. Listwy były następnie formowane ręcznie, układane i skręcane w przestrzeni, tworząc wirującą formę kształtów i tekstur, utrzymaną w ryzach potężnego stelaża.

Invisible_Store_fot.Petr_Krejci_7

 


Clerkenwell Design Week

Clerkenwell Design

Week to jedna z najpopularniejszych imprez w kalendarzu designu. Organizowany po raz szósty festiwal jest tłumnie odwiedzany przez brytyjskich i międzynarodowych designerów. W ubiegłym roku w imprezie wzięło udział ponad 32 tys. architektów i projektantów oraz 250 marek. W ciągu ostatnich dwudziestu lat unikalne domy w londyńskiej dzielnicy Clerkenwell zostały zaadoptowane na studia i pracownie przez architektów, projektantów i artystów. Dzięki firmom, które ulokowały tutaj swoje siedziby, dzielnica

ta stała się brytyjskim inkubatorem innowacji i kreatywności.

 

Sebastian Cox

Sebastian zdobył uznanie jako artysta, który wykorzystuje dawną technikę krótkiej rotacji drzew. Pozyskuje s

urowiec z systematycznie wycinanych drzew, co przyczynia się do tworzenia zdrowych i zróżnicowanych gatunkowo lasów. Charakterystyczną cechą projektów Coxa jest prosta forma, funkcjonalność, powściągliwość, lekkość i trwałość. Jego prace wyróżnia także osobisty stosunek do procesu tworzenia, co widać w łączeniach i solidność konstrukcji. Wszystkie projekty wykonuje ręcznie, w większości we własnym warsztacie.

 

Laura Ellen Bacon

Ta brytyjska artystka większość prac tworzy w miejscu ich przeznaczenia, czyli w plenerach i miejskich pejzażach. Jej rzeźby można podziwiać m.in. w Chatsworth, w londyńskim centrum Somerset House oraz New Art Centre w Roche Court. Laura tworzy także projekty zdobiące wnętrza prywatnych mieszkań i galerii. Wiele z nich można było zobaczyć w Sainsbury Centre w Norwich (2011), galerii Jerwood Space w Londynie (2010) oraz londyńskiej The Saatchi Gallery podczas wystawy „Collect” (2013).

źródło: informacja prasowa AHEC

W kierunku tradycji

W dzisiejszym wpisie prezentuję dwa nieco podobne do siebie projekty Innauer-Matt Architekten. Wykorzystanie drewna oraz forma dwuspadowego dachu pozwoliła na bardzo dobre wpisanie  obiektów w kontekst oraz krajobraz. Budynki wydają się być być tradycyjne przy czym nie brakuje im nowoczesności. W prostych wnętrzach dominującym materiałem jest jasne drewno. Dzięki czemu został stworzony spokojny, ciepły klimat.

HAUS FÜR GUDRUN

https://i1.wp.com/www.innauer-matt.com/wp-content/uploads/2014/10/HG_01-800x500.jpg

HG_12

HG_04

HG_08

 

HG_09

HG_06

HG_03

HG_02

 

HAUS FÜR JULIA UND BJÖRN

HBJ-01_INNAUER-MATT

 

 

 

 

 

 

 

 

 

HBJ-06_INNAUER-MATT

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

HBJ-09_INNAUER-MATT

HBJ-11_INNAUER-MATT

HBJ-13_-INNAUER-MATT

HBJ-14_INNAUER-MATT

HBJ-05_INNAUER-MATT

Haus Für Julia Und Björn / Innauer-Matt Architekten

Haus Für Julia Und Björn / Innauer-Matt Architekten

 

HBJ-12_INNAUER-MATT

HBJ-04_INNAUER-MATT

Klaster Sztuki – (Kunstcluster)

d1

d2

Klaster Sztuki (Kunstcluster) w holenderskim mieście Nieuwegein to najnowszy projekt architektów Fritsa van Dongena i Patricka Koschucha, poprzednio związanych ze studio
„de Architekten Cie”. Kompleks, w skład którego wchodzi teatr miejski i centrum sztuki, stał się jednym z najbardziej charakterystycznych punktów miasta. Główną rolę w budynku teatru odgrywają elementy z amerykańskiego orzecha i tulipanowca.

 


W zajmującym 7,5 tys. m2 teatrze
znajduje się sala widowiskowa na 700 widzów oraz teatr studyjny mieszczący 200 osób. W centrum sztuki, które jest usytuowane nad teatrem, odbywają się zajęcia muzyczne, taneczne i aktorskie. Wielofunkcyjna przestrzeń zajmuje powierzchnię 1,8 tys. m2.

Strop i balkon w sali głównej teatru architekci wyłożyli panelami akustycznymi z płyty MDF pokrytej fornirem z orzecha amerykańskiego. „Wybraliśmy orzech, aby podkreślić ciepłą atmosferę tego miejsca, sprzyjającą kontemplacji sztuki” – uzasadnił swoją decyzję Frits van Dongen, który pełni także funkcję naczelnego architekta Holandii. Do projektu wykorzystano ponad 3 tys. paneli wykonanych w polskim zakładzie stolarskim należącym do firmy Keijsers Lundiform, gdzie pokryto je fornirem z orzecha amerykańskiego. Po przywiezieniu do Holandii panele starannie wyselekcjonowano i zmontowano, by uzyskać jednolity kolor i ciągłość rysunku słojów. Aby zapewnić wyśmienitą akustykę sali, panele zostały ułożone asymetrycznie na różnych poziomach. Z kolei do obramowania części balkonów użyto litego drewna orzecha amerykańskiego.

 

Kompleks dopełniają trzy foyer i działająca przy teatrze kawiarnia z widokiem na główny plac miejski. Ściany foyer architekci wyłożyli tulipanowcem, ponieważ bardzo spodobała im się naturalna, zróżnicowana paleta barw tego gatunku drewna – jasno-oliwkowy odcień bieli kontrastuje z ciemnym fioletem, brązem i oliwkowymi smugami twardzieli drewna. „Zróżnicowanie kolorystyczne tulipanowca amerykańskiego idealnie odzwierciedla interakcje pomiędzy foyer, sceną i widownią” – powiedział Patrick Koschuch.

 

Panele z litego tulipanowca zostały wykonane w trzech różnych rozmiarach (45 x 70 mm, 30 x 98 mm i 15 x 126 mm) a następnie asymetrycznie zamontowane na metalowej konstrukcji. Bogactwo barw tulipanowca dodatkowo wzmocniło efekt asymetrii. Ponadto panele zamontowano na różnych wysokościach, dzięki czemu udało się wytłumić dźwięk.

Przeszkloną ścianę foyer pokryto od wewnątrz nadrukiem z motywem kurtyny scenicznej, co ogranicza intensywność światła wpływającego do wnętrza, a także utrzymuje optymalną temperaturę. Fasadę budynku po zmroku oświetlają energooszczędne diody LED.

d3 d4 d5

źródło: americanhardwood.org
informacja prasowa Stowarzyszenia Handlowego Amerykańskiego Przemysłu Drewna Liściastego (AHEC)

Niekończące się schody, Endless Stair, Scale Infinite. Włoskie wcielenie nieskończoności

Spacer po Endless Stair - Alex de Rijke i Jonas Lencer_fot. Jonas Lencer (dRMM)

Scale Infinite - wizualizacja_dRMM
Endless Stair, intrygująca konstrukcja z połączonych kondygnacji schodów z paneli z tulipanowca amerykańskiego, zostanie zaprezentowana w zupełnie nowej konfiguracji jako Scale Infinite na wystawie „Feeding New Ideas for the City” organizowanej przez legendarny włoski magazyn Interni Magazine na targach FuoriSalone w Mediolanie już 7 kwietnia 2014 r. Instalacja, która jest wynikiem współpracy Stowarzyszenia Handlowego Amerykańskiego Przemysłu Drewna Liściastego (AHEC) ze studio architektonicznym dRMM, firmą inżynieryjną Arup oraz firmami Imola Legno i Nüssli, będzie dostępna dla zwiedzających do 18 kwietnia 2014 r.

Konstrukcja została zaprojektowana w taki sposób, aby można było ją dowolnie konfigurować i adaptować do różnych lokalizacji. Podczas Festiwalu Designu w Londynie w 2013 roku zdobiła plac przed galerią Tate Modern. Teraz wpisze się w nowy kontekst, stojąc przed słynnym renesansowym budynkiem Ca’ Granda (dawniej Ospedale Maggiore) w samym centrum Mediolanu.

Włoskie wcielenie Endless Stair będzie składać się z 6 kondygnacji schodów połączonych w zaskakujący sposób, kontrastując z klasyczną formą Ca’ Granda. Studio architektoniczne dRMM po raz kolejny starało się podkreślić nieskończone możliwości odkrywania konstrukcji dzięki różnym połączeniom schodów. Zwiedzający będą także mogli podziwiać budynek Ca’ Granda z zupełnie nowej perspektywy, stojąc na wysuniętym punkcie widokowym utworzonym przez jedną z kondygnacji instalacji.

Endless Stair to jednak nie tylko intrygująca instalacja z drewna. Jest to także część projektu mającego na celu popularyzowanie wiedzy na temat wykorzystania drewna w budownictwie oraz korzyści dla środowiska wynikających z zastosowania tego surowca. To w Endless Stair po raz pierwszy zastosowano panele z drewna liściastego klejone warstwowo (cross-laminated timber – CLT), do których wykonania zwykle służyło drewno iglaste. Drewno tulipanowca amerykańskiego pozwoliło na uzyskanie o wiele cieńszych paneli, które charakteryzowały się trzy razy większą wytrzymałością niż panele z drewna iglastego. Dzięki temu każdy panel CLT, składający się z 3 warstw, miał jedynie 60 mm grubości. Za swój wkład w przyszłość budownictwa drewnianego Endless Stair otrzymała w 2013 roku prestiżową nagrodę Timber in Construction Award.

AHEC logo